Literatuur

11 juli 2016

Literatuur

Onlangs kreeg ik volgend boek:

Het boek dateert reeds van 1994, maar het verbaasde me enorm hoe actueel alles nog is in een situatie met een gevecht tegen een eetstoornis. Het boek wordt geschreven door de ogen van een moeder. Het is een verhaal van wanhoop en machteloosheid, onbegrip en woede, verdriet en angst. Maar ook een verhaal van een positieve strijd en het verhaal van 'hoop die doet leven'. Het beschrijft de thuissituatie en hoe het is als gezin om deze strijd elke dag aan te gaan. Als hulpverlener vind ik het steeds een meerwaarde om verhalen te lezen waarvan alles herkenbaar is in de praktijk en ik dank dan ook de familie die me de kans gaf dit boek te lezen. 

Bron: Thijsen Marie-Claire, Help! Ik ben veel te dik! uitgeverij De Koofschep

 

Tekst vanuit het boek, geschreven door de dochter die vecht tegen anorexia:

 

Soms voel ik me...

Soms voel ik me verward,

als een schim die in een koele

kamer zweeft van leegte.

Ik hoor stemmen, maar ik

luister niet.

Ik zie dingen, maar ik

kijk niet.

De wereld zweeft voorbij.

De tijd: een minuut, een jaar,

wat betekende het nog voor mij?

Op zoek naar zon, warmte en

vreugde. Op zoek naar mezelf.

Vallen en opstaan, dat is het leven.

Vreugde en verdriet,

angst en vrijheid,

verwarring en helderheid,

verliefdheid en vriendschap,

gevoelens, gevoelens die 

verdwenen waren.

Leegte en depressie.

Maar dan zijn er die handen, 

die ruwe, sterke maar toch

tedere handen, die je overeind

trekken en een duwtje geven

in de juiste richting.

Zij zijn het begin van een

nieuwe visie.

Nu hoor ik stemmen, zachte,

fijne stemmen.

Ik luister ernaar.

Nu zie ik de wonderlijke

dingen, de bomen, de warme

zonnestralen door het venster,

de dauw, het ruisende water,

het gelach van kinderen, de

blijdschap die er heerst.

Ik kijk opnieuw.

Ik leef opnieuw.

 

 

Afspraak maken

Webdesign by